Deze blog is geschreven door Simon van Dongen, een voormalig vrijwilliger van ICT Europe, over zijn ervaringen tijdens een bezoek aan het getroffen gebied, kort voor de recente overstromingen langs de grens tussen Tibet en Nepal.
Ik moest naar adem happen toen ik de beelden zag van water dat de valleien in Noord-Nepal vulde. Is dit echt? Hoe zou het voelen als ik daar nu was? Ik kon het me niet voorstellen. Maar wacht, ik wás daar, twee jaar geleden.
Mijn naam is Simon van Dongen en ik ben sociaal geograaf. Tijdens mijn studie reisde ik naar Nepal en na terugkomst deed ik vrijwilligerswerk voor ICT-Europe. In dit verhaal deel ik de ervaringen die mijn vriendin en ik opdeden tijdens een bezoek aan het getroffen gebied aan de voet van de Himalaya in Nepal, nog vóór de huidige natuurramp. Hopelijk draagt dit verhaal bij aan het bewustzijn over de gevaren van het leven op grote hoogte, waarmee de Tamang- en Sherpa-bevolking te maken heeft. Daarnaast wil ik graag een eerbetoon brengen aan de hartelijke mensen die we daar hebben ontmoet.
Zoals ik al schreef in mijn eerdere ICT-blog over deze reis (link), reisde ik ongeveer acht uur van Kathmandu naar Syabrubesi. Ik kwam aan in dit levendige dorp op de kruising van de Langtang Khola en de Trishuli rivier. Ik liep naar de rivieroever, waar een straat vol homestays was. Ik verbleef in een kleine homestay met slechts vier kamers en een prachtige tuin. De Trishuli en Langtang Khola rivieren voorzien de mensen en het vee van vers drinkwater. Daarnaast bieden ze een plek om te baden en kleding te wassen. Wonen dicht bij de rivier, die cruciaal is voor hun levensonderhoud, lijkt zo logisch, maar is ook riskant, omdat de rivier in de bergen snel kan aanzwellen, zoals de eigenaar me vertelde. Het dorp Syabrubesi is een van de plaatsen die het zwaarst getroffen zijn door de plotselinge overstromingen. Hoewel het moeilijk voor te stellen is, bestaan de hotels die ik zag en de mensen met wie ik sprak waarschijnlijk niet meer.
Op de kaart is te zien welke route de plotselinge overstroming van 2026 heeft afgelegd en waar Syabrubesi (ook wel Syapru Besi genoemd) werd getroffen. De foto die ik in de homestay in Syabrubesi heb genomen, toont de rivier en de tuin.
Vanuit Syabrubesi ben ik te voet de Langtang-vallei ingegaan. Na drie dagen bereikten we Langtang. Bij aankomst zagen we dat het dorp in tweeën was gesplitst. In het theehuus waar we verbleven, vroeg de eigenaar of hij mijn verrekijker mocht gebruiken om zijn buren aan de andere kant van het dorp te bekijken. Hij keek naar de noordkant. In het midden stonden geen huizen, niemand was begonnen met bouwen op de plek van het voormalige dorp. Daar ligt een pijnlijke geschiedenis verborgen: een ramp die in 2015 alle huizen van Langtang bedolf en al deze levens eiste. Hoewel er nieuwe mensen in Langtang zijn komen wonen, vormen de natuurlijke bedreigingen op een hoogte van 3500 meter geen belemmering.
Mijn vriendin ging een jaar later naar Nepal. Ze bezocht ook de zwaar getroffen Trishuli-vallei. Ze verbleef in een dorp genaamd Ling Ling, vlakbij Syubrabesi, waar ze een vriendelijke eigenaar van een homestay ontmoette. Hij sprak openlijk over de aardbeving van 2015. Het hele dorp was geëvacueerd en had samen gebeden dat de aardbeving geen aardverschuiving vanaf de omliggende bergtoppen zou veroorzaken. Mijn vriendin vroeg hem hoe hij met angst omging. Hij antwoordde: “Mindfulness, het helpt ons om in het moment te leven, dag per dag te leven en niet toe te laten dat angst ons leven beheerst.” Hij zat daar elke ochtend en observeerde de zonsopgang boven de enorme bergtoppen.
Rond de grens tussen Nepal en Tibet liggen enkele van de hoogste bergen ter wereld. Het is een gebied waar de Tamang en Sherpa’s leven van veeteelt en toerisme. Ze worden echter dagelijks blootgesteld aan de gevaren van de grote hoogte. De bewoners zijn in zekere zin voorbereid op aardverschuivingen en stijgende rivieren, maar een plotselinge overstroming van deze omvang had niemand verwacht. Ik bewonder de manier waarop deze mensen omgaan met de gevaren op grote hoogte, namelijk met moed, alertheid en positiviteit. Tot slot hoop ik oprecht dat het goed gaat met de mensen die mijn vriendin en ik in deze valleien hebben ontmoet, maar dat blijft onzeker.
Steun de Tibetanen in hun strijd voor vrijheid door hier te doneren!
