ICT-voorzitter Tencho Gyatso en FIDH-voorzitter Alexis Deswaef hebben samen een opiniestuk gepubliceerd in EUobserver waarin de implicaties van de nieuwe Chinese wet “Bevordering van etnische eenheid en vooruitgang” worden onderzocht. Deze wet treedt in werking op 1 juli 2026. Het artikel waarschuwt dat de wetgeving het assimilatiebeleid van Peking ten aanzien van Tibetanen en andere etnische groepen verder versterkt en transnationale repressie mogelijk zou kunnen maken die zich uitstrekt tot buiten de Chinese grenzen, ook tegen Tibetaanse gemeenschappen in Europa. De auteurs roepen de Europese Unie en haar lidstaten op om krachtiger maatregelen te nemen ter bescherming van de mensenrechten en om de risico’s van de nieuwe wet aan te pakken.<\/p>\n\n\n\n
Het opiniestuk werd oorspronkelijk gepubliceerd door EUobserver op 9 juni 2026 en is hieronder weergegeven.<\/em><\/p>\n\n\n\n Tibetanen in Europa lopen het risico op vervolging in China onder de nieuwe wet inzake \u2018etnische eenheid\u2019<\/strong><\/p>\n\n\n\n Door Tencho Gyatso en Alexis Deswaef, Brussel, 9 juni 2026 16:43 De “Wet ter bevordering van etnische eenheid en vooruitgang” treedt op 1 juli in werking in China. Hoewel Peking deze wet presenteert als een instrument voor nationale cohesie, vormt ze in werkelijkheid een verdere stap in een alom bekend assimilatiebeleid gericht tegen Tibetanen, Oeigoeren, Mongolen en anderen die door de Chinese Communistische Partij als “etnische minderheden” worden beschouwd.<\/p>\n\n\n\n Voor de Europese Unie, die zichzelf definieert aan de hand van het principe van “eenheid in verscheidenheid”, zou deze nieuwe wetgeving een waarschuwing moeten zijn.<\/p>\n\n\n\n Deze wet codificeert in feite de praktijken en het beleid van sinificatie die al enkele jaren worden toegepast, met name onder het presidentschap van Xi Jinping. Ze bevordert een homogeen sociaal model dat de ruimte voor pluralisme en diversiteit beperkt.<\/p>\n\n\n\n Verschillende bepalingen van de wet illustreren deze trend. De prioriteit die in alle publieke sferen aan het Mandarijn wordt gegeven, degradeert de facto andere talen, zoals het Tibetaans, tot een ondergeschikte positie. Taal vormt echter de basis van culturele identiteit: de marginalisering ervan ondermijnt direct de overdracht van cultuur van de ene generatie op de andere.<\/p>\n\n\n\n De gevolgen zijn al zichtbaar. Meer dan een miljoen Tibetaanse kinderen<\/a> volgen momenteel onderwijs op kostscholen waar het onderwijs voornamelijk in het Mandarijn wordt gegeven, in een omgeving die sterk be\u00efnvloed wordt door de ideologie van de Chinese Communistische Partij. Dit onderwijsbeleid draagt \u200b\u200bbij aan een zorgwekkende afname van het gebruik van het Tibetaans onder jongere generaties.<\/p>\n\n\n\n Vervolgingsrisico’s<\/strong><\/p>\n\n\n\n Een ander zorgwekkend aspect is het extraterritoriale toepassingsgebied van deze tekst. Artikel 63 maakt vervolging mogelijk van personen of organisaties in het buitenland die ervan worden beschuldigd de “etnische eenheid” te ondermijnen. Deze opzettelijk vage formulering opent de deur naar transnationale repressie gericht tegen diaspora’s, ook in Europa.<\/p>\n\n\n\n Europese burgers van Tibetaanse afkomst, van wie er enkele duizenden in Europa wonen, lopen het risico willekeurig gearresteerd en vastgehouden te worden, of zelfs mishandeld of gemarteld te worden, als ze China of Tibet bezoeken. Zelfs wij zouden vervolgd kunnen worden, enkel en alleen al voor het schrijven van dit artikel waarin we kritiek uiten op de wet.<\/p>\n\n\n\n Bovenal hebben de Chinese autoriteiten het Tibetaanse volk gebruikt om de beperkingen van deze nieuwe wet te testen voordat deze dit jaar in heel China werd toegepast. Tibetanen in het huidige Yunnan waren de eersten die een soortgelijke wet zagen ingevoerd, al in 2010, terwijl de Autonome Regio Tibet in 2020 een ‘modelwet’ van deze aard kreeg.<\/p>\n\n\n\n Op 16 april veroordeelden acht speciale rapporteurs van de Verenigde Naties de gevolgen van de wet en stelden dat deze de beperkingen op culturele, taalkundige en religieuze rechten zou kunnen verergeren.<\/p>\n\n\n\n De deskundigen benadrukten tevens het systematische karakter van de schendingen die dit met zich meebrengt ten aanzien van het eigen rechtskader van China, waaronder de grondwet, alsook de internationale verplichtingen van China.<\/p>\n\n\n\n Begin april nam het Europees Parlement ook een resolutie<\/a> aan waarin het zijn “ernstige bezorgdheid” uitte over een wetgeving die “openlijk assimilatiebeleid bevordert” en fundamentele vrijheden beperkt, en waarin het opriep tot intrekking ervan.<\/p>\n\n\n\n De Europese geschiedenis laat zien dat culturele en taalkundige marginalisering een klassiek instrument is dat autoritaire regimes gebruiken om bevolkingsgroepen onder hun controle te assimileren.<\/p>\n\n\n\n Onder de Sovjet-Unie was de russificatie gericht op de nationale talen in Estland, Letland, Litouwen en Oekra\u00efne, met name vanaf de jaren dertig onder Jozef Stalin. Op vergelijkbare wijze legde het regime van Benito Mussolini in Itali\u00eb het Italiaans op ten koste van het Duits in Zuid-Tirol, terwijl nazi-Duitsland onder Adolf Hitler het gebruik van lokale talen in geannexeerde gebieden onderdrukte.<\/p>\n\n\n\n Deze ervaringen worden weerspiegeld in de grondbeginselen van de Europese Unie zelf, die culturele en taalkundige diversiteit niet als een gevaar, maar als een kernkracht beschouwen die beschermd moet worden.<\/p>\n\n\n\n Deze langdurige inzet staat in schril contrast met de aanpak van Peking, waar diversiteit wordt gezien als een bedreiging die beheerd moet worden in plaats van een troef die behouden moet blijven.<\/p>\n\n\n\n EU-speciaal gezant voor Tibet<\/strong><\/p>\n\n\n\n Gezien de ernstige gevolgen van de nieuwe Chinese wet, kunnen de EU en haar lidstaten zich niet tevredenstellen met louter principi\u00eble verklaringen of het handhaven van de status quo. Zij moeten in plaats daarvan blijk geven van hun actieve inzet voor de bescherming van de rechten van Tibetanen, Oeigoeren, Mongolen en andere etnische groepen in China, en de Chinese regering ter verantwoording roepen voor haar voortdurende schendingen van internationale mensenrechtenverplichtingen.<\/p>\n\n\n\n De EU zou bijvoorbeeld een speciale vertegenwoordiger voor Tibet moeten aanstellen \u2013 vergelijkbaar met de vertegenwoordigers die er zijn voor het vredesproces in het Midden-Oosten of de Sahel \u2013 om het Europees beleid ten aanzien van Tibet beter te co\u00f6rdineren en te voorkomen dat Peking een verdeel-en-heersstrategie toepast op EU-lidstaten met betrekking tot Tibet-gerelateerde kwesties.<\/p>\n\n\n\n Het land moet ook zijn mechanismen versterken om transnationale repressie te bestrijden of gerichte sancties op te leggen aan personen en entiteiten die betrokken zijn bij de uitvoering van deze wet.<\/p>\n\n\n\n Europese leiders zouden ook actief de hervatting van de directe dialoog tussen Chinese en Tibetaanse vertegenwoordigers moeten steunen om een duurzame oplossing te vinden voor de langdurige crisis die Tibet teistert sinds de invasie in 1950 en de daaropvolgende vlucht van de Dalai Lama<\/a> in ballingschap.<\/p>\n\n\n\nOpini<\/strong>e<\/h3>\n\n\n\n
https:\/\/euobserver.com\/219724\/tibetans-in-europe-risk-persecution-in-china-under-new-ethnic-unity-law\/<\/a><\/em><\/p>\n\n\n\n