De tweede Chinese Internationale Communicatieconferentie over Tibet, die op 16 juni 2026 in Lhasa werd gehouden, betekent een aanzienlijke escalatie in de inspanningen van de Chinese staat om haar officiële narratief over Tibet te institutionaliseren en te automatiseren, zoals vastgelegd in de nieuwe Wet op etnische eenheid en vooruitgang. Tijdens de conferentie werd een geïntegreerd systeem geschetst dat het gebruik van emotionele verhalen, kunstmatige intelligentie, historisch revisionisme en institutionele coördinatie combineert om het mondiale verhaal over Tibet “proactief“ vorm te geven, waarmee verschillende bepalingen van de nieuwe wet in de praktijk worden gebracht.
Hoewel de conferentie plaatsvond onder het onschuldige motto “Begrip en steun, empathie en verbondenheid“, werd er een uitgekiend kader gepresenteerd dat bedoeld was om een strak geregisseerd, “proactief“ propagandasysteem op te zetten dat niet alleen tot doel heeft officiële standpunten te verdedigen, maar ook het mondiale debat te domineren en de mensenrechtenschendingen van China in Tibet te verdoezelen.
Een centraal thema van de conferentie was de verschuiving naar “narratieve innovatie”, met name door het gebruik van “interculturele empathie”.
Li Yafang, voorzitter van de Academie voor Hedendaagse Chinese en Wereldstudies, stelde expliciet dat effectieve communicatie vereist dat ontwikkelingen worden geïllustreerd aan de hand van ‘ervaringen van gewone mensen’. Door de nadruk te leggen op zorgvuldig geselecteerde ‘authentieke details’ en individuele anekdotes over ‘solidariteit’, tracht de Chinese staat een emotioneel overtuigende alternatieve realiteit van Tibet te creëren die weerklank vindt bij de internationale gemeenschap en tegelijkertijd kritische toetsing omzeilt.
Deze aanpak is wettelijk vastgelegd in artikel 19 van de Wet op etnische eenheid en vooruitgang (EUPL), waarin wordt bepaald dat ‘nieuwsmedia zoals kranten, radio en televisie, evenals uitgeverijen en online-aanbieders, werkzaamheden moeten verrichten zoals publicitaire berichtgeving en presentaties van de verwezenlijkingen bij het smeden van een sterk gemeenschapsgevoel onder het Chinese volk en het bevorderen van de totstandkoming van de gemeenschap van het Chinese volk’.
Deze aanpak sluit aan bij de richtlijn van partijsecretaris Wang Junzheng, die is uitgevaardigd in overeenstemming met artikel 2 van de EUPL, waarin staat dat „de Internationale Communicatieconferentie over Tibet een belangrijke maatregel is om de gedachtegang van Xi Jinping over cultuur, zijn belangrijke instructies inzake het werk met betrekking tot Tibet en de strategie van de partij voor het besturen van Tibet in het nieuwe tijdperk ten uitvoer te brengen.” Uit de instructie van Wang blijkt dat “empathie“ niet bedoeld is als middel om wederzijds begrip te bereiken, maar als propagandamiddel om een gunstige internationale stemming te creëren ten aanzien van de bestuursstrategie van de Chinese staat.
Yang Dezhi, hoofdredacteur van het Chinese tijdschrift Tibet, verklaarde dat het in het huidige tijdperk de taak is om „valse verhalen te doorbreken” door de communicatie te baseren op “historische en juridische redeneringen”. Deze strategie is erop gericht om verder te gaan dan “passieve reacties” op kritiek van buitenaf, door proactief door de staat gecreëerde “historische feiten en bewijzen” in te zetten om de internationale publieke opinie in lijn te brengen met het officiële verhaal van de CCP.
Zo riep Sonam Nyima, minister van het Departement voor Verenigd Frontwerk van de Autonome Regio Tibet, half mei tijdens een inspectieronde langs vier Tibetaanse districten in Ngari (Ali) nabij de grens tussen India en Tibet op om archeologisch onderzoek in te zetten ter bevordering van een geschiedenis waarin de integratie van Tibet met het „moederland“ centraal staat.
Evenzo gaf Li Ganjie, hoofd van de Afdeling voor Verenigd Front-werk van het Centraal Comité van de CCP, tijdens de viering van het 40-jarig jubileum van het China Tibetology Research Center, die op 2 juni in Peking plaatsvond, de door de staat gecontroleerde „tibetologen” de opdracht om onderzoek te verrichten dat het officiële staatsverhaal zou „bewijzen” dat „Tibet een integraal onderdeel van China is” en dat de Tibetaanse “volkscultuur” deel uitmaakt van de Chinese cultuur.
Om een schijn van internationale objectiviteit te wekken, werden tijdens de recente Tibet International Communication-conferentie ‘buitenlandse deskundigen’ in de schijnwerpers gezet die het staatsverhaal bevestigden. Zo publiceerde de Chinese staatsmedia Global Times beelden van de Indiase professor Manukonda Rabindranath, die verklaarde dat zijn waarnemingen van Tibet ‘volkomen anders’ waren dan de berichtgeving in de westerse media. Evenzo zei de Nepalese professor Kundan Aryal dat “de provincie Xizang [sic] niet onderdoet voor welke moderne stad ter wereld dan ook”, terwijl de Sri Lankaanse academicus Gayan Madushanka zei dat “sommige westerse landen verhalen verzinnen om Aziatische landen in een kwaad daglicht te stellen”.
Dergelijke getuigenissen vormen een integraal onderdeel van de strategie van Peking om internationale stemmen in te zetten om geloofwaardigheid te verlenen aan een systeem dat in wezen neerkomt op een top-down-implementatie van nationale diplomatieke doelstellingen.
Misschien wel het belangrijkste aspect van de conferentie was de nadruk op „technologische empowerment”, waarin artikel 31 van de EUPL voorziet.
De deelnemers onderzochten hoe opkomende technologieën kunnen worden ingezet om de effectiviteit van communicatie in een “algoritmegestuurd tijdperk” te verbeteren. Dit omvat het gebruik van „AI en nieuwe middelen” om het communicatielandschap te hervormen en „wetenschappelijke mechanismen” in te voeren om te evalueren in hoeverre overheidsboodschappen worden ontvangen.
Deze focus op technologie duidt op een verschuiving naar gerichte doelgroepsegmentatie waarbij gebruik wordt gemaakt van buitenlandse contentmakers. Ambtenaren riepen op tot ‘geregionaliseerde, gesegmenteerde en nauwkeurige uitingen’ om tegemoet te komen aan de specifieke behoeften van diverse buitenlandse doelgroepen.
Door gebruik te maken van ‘nieuwe mediatechnologieën’ en ‘internationale co-creatie van content’ – hoogstwaarschijnlijk met de inzet van buitenlandse propagandisten zoals Daniel Dumbrill, Andy Boreham en Jason Smith – streeft de staat ernaar de wereldwijde digitale ruimte te overspoelen met zijn eigen narratieven, waarbij algoritmen effectief worden ingezet om door de staat goedgekeurde stemmen te versterken en authentieke Tibetaanse stemmen te marginaliseren.
De conferentie diende tevens om een netwerk van „gecoördineerde deelname“ en de consolidatie van de propagandaplatforms die desinformatie over Tibet verspreiden, te formaliseren.
De ondertekening van de “Kaderovereenkomst inzake gecoördineerde samenwerking voor internationale communicatie over Xizang“ door tien organisaties, waaronder de China International Communications Group (CICG), zoals bepaald in artikel 17 van de EUPL, duidt op een ontwikkeling in de richting van een gecentraliseerde propaganda-industrie.
Deze institutionele consolidatie wordt versterkt door de benoeming van zeven ‘denktank’-deskundigen en de officiële onthulling van de ‘China Today Xizang Salon’, waarmee een zichzelf versterkende echokamer wordt gecreëerd van meegaande academici en regeringsvriendelijke mediafiguren. De ‘Salon’, gepresenteerd als een ‘speciaal platform voor regelmatige internationale culturele uitwisselingen’, is al gelanceerd in negen steden in China en daarbuiten, waaronder Caïro (Egypte) en Madrid (Spanje).
Met deze officiële onthulling van de ‘China Today Xizang Salon’ in Lhasa wordt de komende jaren een wildgroei aan soortgelijke ‘salons’ verwacht.
De Tweede Internationale Communicatieconferentie over Tibet fungeert als blauwdruk voor een nieuw tijdperk van narratief beheer. Door ‘mensgerichte’ verhalen te combineren met agressief historisch revisionisme en gebruik te maken van het Chinese techno-feodalisme, probeert de Chinese staat een emotioneel overtuigend ‘Xizang-verhaal’ op te bouwen, in lijn met de richtlijn van president Xi Jinping om ‘een goed Chinees verhaal te vertellen’.
De inspanningen van de partijstaat om de internationale publieke opinie over Tibet te beïnvloeden, hebben hun doelstellingen tot nu toe echter niet bereikt. Ye Hailin van de Chinese Academie voor Sociale Wetenschappen erkende dit en betreurde in zijn keynote-toespraak dat „de internationale communicatie-inspanningen met betrekking tot Xizang voor een uitdaging staan”. Zelfs met een overvloed aan feiten en cijfers om te delen, vinden we het nog steeds moeilijk om diepgewortelde stereotypen te doorbreken en de wereld het werkelijke beeld te laten zien.”
Het blijft een feit dat uiteindelijk geen enkele financiële investering, geen enkele manipulatie van het verhaal en geen enkele verfijnde propaganda erin is geslaagd de realiteit en de waarheid over Tibet te verdoezelen. In een tijdperk van wereldwijde verbondenheid blijken feiten veel veerkrachtiger te zijn dan leugens.
Tijdlijn van de ontwikkeling van het georganiseerde Chinese externe propagandasysteem met betrekking tot Tibet:
Steun de Tibetanen in hun strijd voor vrijheid door hier te doneren!
